ਆਪਣੇ ਦਮ ‘ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਖੱਟਣ ਵਾਲੀ ਰਿਚਾ ਚੱਢਾ

ਬੌਲੀਵੁੱਡ ਵਿੱਚ ‘ਗੈਂਗਸ ਆਫ਼ ਵਾਸੇਪੁਰ’, ‘ਫ਼ੁਕਰੇ’, ‘ਮਸਾਨ’, ‘ਸਰਬਜੀਤ’ ਵਰਗੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਦਾਕਾਰੀ ਦਾ ਲੋਹਾ ਮਨਵਾ ਚੁੱਕੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਰਿਚਾ ਚੱਢਾ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕਾਫ਼ੀ ਰੁੱਝੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਦਾਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਫ਼ਿਲਮ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੱਥ ਅਜਮਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਪਹਿਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ੌਰਟ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਖ਼ੂਨ ਆਲੀ ਚਿੱਠੀ’ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਕਈ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਪੇਸ਼ ਹੈ ਰਿਚਾ ਚੱਢਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅੰਸ਼:
– ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਹਾਊਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ ?
– ਦਰਅਸਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਪਟਕਥਾ ਸੀ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ੌਰਟ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰੁਪਿੰਦਰ ਇੰਦਰਜੀਤ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮਿਲ ਗਏ। ਯੂ ਟਿਊਬ ਉੱਤੇ ਸਾਡੀ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਡਿਸਟਰੀਬਿਊਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਿਲ ਗਏ। ਬਸ ਇਹ ਸਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣ ਗਈ। ਉਂਜ, ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅੱਸੀ ਅਤੇ ਨੱਬੇ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਦਬਦਬਾ, ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਅਤੇ ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਵਰਗੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰੋਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਠੀਕ ਮਾਅਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੰਗੀ ਰੁਮਾਂਟਿਕ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬੇਪਨਾਹ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਨੂੰ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਖ਼ਤ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕੇਵਲ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਹੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਬਲੇਡ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
-ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਦੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਡਕਸ਼ਨ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ?
– ਇੱਕ ਹੱਦ ਤਕ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਿਸੇ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਈ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਕਈ ਅਭਿਨੇਤਰੀਆਂ ਅਭਿਨੈ ਦੇ ਨਾਲ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਵੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਸਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਟ ਖਿੜਕੀ ਦਾ ਹਿੱਟ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਹਿੱਟ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਫ਼ਾਰਮੂਲਾ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵਕਤ ਲੱਗੇਗਾ।
– ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਜਿਆ ਔਰ ਜਿਆ’ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਹੋਗੇ?
ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇਹ ਇੱਕ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਫ਼ਿਲਮ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੀਰੋ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਕਲਿਕ ਕੋਚਲਿਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ। ਸਵੀਡਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਲਿਕ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆਇਆ। ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਦੋ ਲੜਕੀਆਂ ਦੀ ਸੜਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਸਵੀਡਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਖ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਫ਼ਿਰ ਕਹਾਣੀ ਨਵਾਂ ਮੋੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਦੋਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਹੀ, ਮਤਲਬ ਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਨੂੰ ਹਾਵਰਡ ਰੋਜ਼ਮਾਇਅਰ ਨੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
– ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਵੇਬ ਸੀਰੀਜ਼ ‘ਇਨਸਾਇਡ ਏਜ਼’ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੋਗੇ ?
– ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਇਹ ਵੇਬ ਸੀਰੀਜ਼ ਆਈ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਕਟ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਠਾਠ – ਬਾਟ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਇਲਾਵਾ ਵਿਵੇਕ ਓਬਰਾਏ , ਅੰਗਦ ਬੇਦੀ ਅਤੇ ਤਨੁਜ ਵਿਰਵਾਨੀ ਦੀ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਬ ਸੀਰੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਕਟ ਟੀਮ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੇਰੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘3 ਸਟੋਰੇਜ਼’ ਵੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਅਰਜੁਨ ਮੁਖਰਜੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ।
-ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਪੂਜਾ ਭੱਟ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਕੈਬਰੇ’ ਕਦੋਂ ਤਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ ?
– ‘ਕੈਬਰੇ’ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਵਜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਇਹ ਹੁਣ ਤਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਪਾਈ ਹੈ। ਉਂਜ, ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਲਈ ਆਮ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਕਮਰਸ਼ਲ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ। ਉਂਜ, ਪੂਜਾ ਭੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵੀ ਨਵਾਂ ਅਨੁਭਵ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਐਕਸ਼ਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ ਕਰ ਸਕੀ।
-‘ਕੈਬਰੇ’ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਕਿਰਦਾਰ ਹੈ?
– ‘ਕੈਬਰੇ’ ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਕ ਮੁਟਿਆਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਡਾਂਸ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਡਾਂਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਰੁਮਾਂਸ ਦਾ ਤੜਕਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਕਮਰਸ਼ਲ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੀਤ ਅਤੇ ਡਾਂਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸਟੰਟ ਵੀ ਕਰਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਵਾਂਗੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਾਂਸਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜੈਜ ਅਤੇ ਬੈਲੀ ਡਾਂਸ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਲਗਾਈਆਂ ਹਨ।
-‘ਫ਼ੁਕਰੇ ਰਿਟਰਨਜ਼’ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਦੱਸੋ?
– ਸਾਡੀ ਹੀ ਸੁਪਰਹਿੱਟ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਫ਼ੁਕਰੇ’ ਦਾ ਇਹ ਸੀਕੁਏਲ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਫ਼ੁਕਰੇ’ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਿਹਤਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫ਼ਿਰ ਮਹਿਲਾ ਗੈਂਗਸਟਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ‘ਫ਼ੁਕਰੇ ਰਿਟਰਨਜ਼’ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਚੀ ਵਿਆਜ ਦਰ ਉੱਤੇ ਉਧਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ‘ਭੋਲੀ ਪੰਜਾਬਣ’ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ ਹੈ।
– ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਲਵ ਸੋਨੀਆ’ ਮਹਿਲਾ ਤਸਕਰੀ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ?
– ਹਾਂ, ਇਹ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦੀ ਫ਼ਿਲਮ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਿਰਮਾਤਾ ਨੇ ‘ਲਾਇਫ਼ ਆਫ਼ ਪਾਈ’ ਅਤੇ ‘ਸਲੱਮਡੌਗ ਮਿਲੇਨੀਅਰ’ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਹੀ ਟੀਮ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਬਣਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਨੁਭਵ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾ ਇੰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਜਿਸ ‘ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਪਸੰਦ ਆਵੇਗੀ। ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤਸਕਰੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਸੇ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਹੁਣ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ। ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਇਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੈਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕਰ ਸਕਾਂ।
-ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵੱਧ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਲਾਕਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਭਾਵਨਾ ਵਿਅਕਤ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ?
– ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ । ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਕਿਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਭਾਰਤ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਥੇ ਅਤਿ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਫ਼ੈਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
-ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ਅਦਾਕਾਰੀ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤੁਸੀਂ ਡਾਂਸ, ਲੇਖਣੀ ਅਤੇ ਗਾਇੱਕੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੱਥ ਅਜਮਾ ਰਹੇ ਹੋ?
– ਨਹੀਂ , ਇੰਨਾ ਸਭ ਇੱਕੱਠੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਗਾਇੱਕੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਫ਼ਿਲਹਾਲ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਣ ‘ਤੇ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਦਰਅਸਲ, ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮਾੜੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ਸੀ। ‘ਕੈਬਰੇ’ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ ਤਾਂ ‘ਸਰਬਜੀਤ’ ਦੇ ਟਿਕਟ ਖਿੜਕੀ ਨਤੀਜੇ ਤੋਂ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਬਰੇਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਬੁਰਾ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਨ ਤਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਾਲ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਚਾਹੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾਤਮਕਤਾ ਨਾਲ ਨਿਆਂ ਕਰਾਂਗੀ ਜੋ ਮੈਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
-ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੁਕਾਮ ਤਕ ਪੁੱਜਣ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ?
– ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਬੌਲੀਵੁਡ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕੇਵਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਦਮ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪਹੁੰਚੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਫ਼ਿਲਮ ਇੰਡਸਟਰੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਜਗ੍ਹਾ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਅਤੇ ਲੰਬਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਦਰਅਸਲ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਹੀ ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਵੀ ਜੇਕਰ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਰਮਾਤਾ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਮ ‘ਤੇ ਇੱਥੇ ਤਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।