ਵਿਸ਼ਵ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ

ਚੌਥੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ 23-25 ਜੂਨ 2017 ਨੂੰ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੇ ਪੋਸਟਰ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਕੰਵਲਜੀਤ ਕੌਰ ਬੈਂਸ (ਪੈਟਰਨ ਕਲਮ), ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਕੰਗ (ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ 17) ਅਤੇ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਚੱਠਾ (ਚੇਅਰਮੈਨ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ 17)। ਇਸ ਮੌਕੇ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਫ਼ਾਊਂਡਰ ਐਡੀਟਰ ਅਜੀਤ ਵੀਕਲੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੁਹੱਬਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਇਹ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਥੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਪ੍ਰੋ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਦੀ ਦੂਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਨੂੰ ਉਲੀਕਿਆ ਅਤੇ ਸਿਰੇ ਚਾੜ੍ਹਿਆ ਅਜਿਹਾ ਪੰਜਾਬੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਾਪਰਿਆ। ਮੈਂ 1980 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਿਆ ਰਿਹਾ। ਮਈ 1980 ਵਿੱਚ ਲੰਡਨ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਰਣਜੀਤ ਧੀਰ ਨੇ ‘ਪੰਜਾਬੀ ਲੇਖਕ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਲਿਖਾਰੀ ਸਭਾ (ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ) ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਈ ਸੀ। 1983 ਵਿੱਚ ਬੈਂਕਾਕ ਵਿਖੇ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਕਰਵਾਈ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਥ ਤਿਵਾਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਹੋਈ। ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ ਨੇ ਮਿਲਵਾਕੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ 2002 ‘ਚ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਮੀਨ ਮਲਿਕ ਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਇਸੇ ਸਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਥ ਤਿਵਾਰੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦਿੱਲੀ ਵਿਖੇ ਹੋਈ ਸੀ। ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ ਨੇ ਮਿਲਵਾਕੀ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਈ। 2002 ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਅਮੀਨ ਮਲਿਕ ਨੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਈ। 24-26 ਜੁਲਾਈ 2009 ਨੂੰ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਵਲੋਂ ਟਰਾਂਟੋ ਵਿਖੇ ਕਰਵਾਈ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਾਕੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਅਲੱਗ ਲੱਗੀ ਸਗੋਂ ਸਫ਼ਲ ਵੀ ਲੱਗੀ। ਇਹ ਅਜੀਤ ਵੀਕਲੀ ਦੇ ਸੰਪਾਦਕ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਜੁਗਤ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਨੁੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਗੈਰ ਸਾਹਿਤਕ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰ ਕੇ ਇਸ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮਾਰੋਹ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਬਣਾਇਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੈਬ ਸਿੰਘ ਚੱਠਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਸਿੰਘ ਕੰਗ, ਅਮਰੀਕ ਸਿੰਘ ਗੋਗਨਾ, ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ, ਧੰਨਦੇਵ ਸਿਘ ਸੰਧੂ, ਹਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਝੀਡਾ ਜਾਂ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ। ਇਹ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦਾ ਕਮਾਲ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਟਰਾਂਟੋ ਦੇ ਕਈ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਏ ਦੇ ਇਕ ਵੱਡੇ ਧੜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ। ਅਮਰ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ ਅਤੇ ਬਲਰਾਜ ਸਿਘ ਦਿਓਲ ਵਰਗੇ ਸੀਨੀਅਰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੀ ਵਿਉਂਤਬੰਦੀ ਵਿੱਚ ਨਾਟਕਕਾਰ ਆਤਮਜੀਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਸ. ਸਤਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੂਰ, ਆਸਿਫ਼ ਸ਼ਾਹਕਾਰ, ਡਾ. ਸੁਰਜੀਤ ਭੱਟੀ, ਬਲਦੇਵ ਧਾਲੀਵਾਲ, ਡਾ. ਜਗਬੀਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਡਾ. ਦੀਪਕ ਮਨਮੋਹਨ ਵਰਗੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਵੀ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰੇ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਸੀ। ਵੱਡ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਪੈਸੇ ਖਰਚਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਜਿਸ ਹਿੰਮਤ, ਲਗਨ, ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਖਬਾਰ ‘ਅਜੀਤ ਵੀਕਲੀ’ ਨੂੰ ਦੁੀਆਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬੀ ਸਪਤਾਹਿਕ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਡਾ. ਬੈਂਸ ਨੇ ਹਰ ਦੋ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਐਲਾਨ ਸੀ  ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 2011 ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਕਰਵਾਈ ਗਈ। ਇਹਨਾਂ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਦੌਰਾਨ ਬੈਂਸ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਜਾਨ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਨ ਨਿਵਾਜੀ ਕੀਤੀ। ਮੇਰੇ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਟਵਾ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਦੇ ਇਕ ਡੇਢ ਵਜੇ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਮਰੇ ਦਿਵਾ ਕੇ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਅਤੇ ਭੈਣ ਕੰਵਲਜੀਤ ਬੈਂਸ ਖੁਦ ਆਰਾਮ ਲਈ ਗਏ ਸਨ। ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਅਜੀਤ ਭਵਨ ਅਤੇ ਡਾ. ਬੈਂਸ ਦੇ ਕੈਸਲਮੋਰ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਨੁਮਾ ਕੋਠੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਡੈਲੀਗੇਟ ਤਾਂ ਮਹੀਨਾ ਮਹੀਨਾ ਠਹਿਰ ਕੇ ਗਏ ਸਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ 2013 ਦੀ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਇਸ ਫ਼ਾਨੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਗਏ।
ਹਾਏ! ਗੁਲਚੀਨ ਅਜ਼ਲ, ਕਿਆ ਤੁਝ ਸੇ ਨਾਦਾਨੀ ਹੂਈ
ਫ਼ੂਲ ਵੋਹ ਤੋੜਾ ਕਿ ਗੁਲਸ਼ਨ ਭਰ ਮੇਂ ਵੀਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਦ ਜਾਣ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਰ ਸਨੇਹੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਾਯੂਸ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋਅਿਾ ਸੀ, ਇਹ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ:
ਜਾਨ ਓ ਦਿਲ ਉਦਾਸ ਹੈ ਮੇਰੇ
ਉਠ ਗਯਾ ਕੌਨ ਪਾਸ ਸੇ ਮੇਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ:
ਯੂੰ ਤੋ ਦੁਨੀਆਂ ਮੇਂ ਸਦਾ ਕੋਈ ਰਹਿਨੇ ਆਤਾ ਨਹੀਂ
ਅਗਰ ਜੈਸੇ ਆਪ ਗਏ ਐਸੇ ਭੀ ਕੋਈ ਜਾਤਾ ਨਹੀਂ
ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਨੀ ਬੈਂਸ ਅਤੇ ਕੰਵਲਜੀਤ ਕੌਰ ਬੈਂਸ ਹੋਰੀਂ ‘ਅਜੀਤ ਵੀਕਲੀ’ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਖੂਬ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਤਸੱਲੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਦਾ ਲਾਇਆ ਇਹ ਬੂਟਾ ‘ਅਜੀਤ ਵੀਕਲੀ’ ਫ਼ਲ ਫ਼ੁਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਡਾ. ਬੈਂਸ ਨੇ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਵਾਲਾ ਬੂਟਾ ਲਾਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬੈਂਸ ਨੂੰ ਉਚੇਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀਰਾਨ ਸੀ ਤੇ ਚੁੱਪ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼
ਵਕਤ ਦੇ ਖੰਡਰਾਂ ‘ਚ ਕੋਈ ਗੁਣਗੁਣਾ ਕੇ ਤੁਰ ਗਿਆ
ਉਜਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਬਾਗ ਦਾ ਹੈ ਜ਼ੱਰਾ-ਜ਼ੱਰਾ ਮਹਿਕਿਆ
ਕੋਈ ਸੁੱਕੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕ ਖਿੰਡਾ ਕ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਸਿਆਸਤ ਕੀ ਮੰਡੀ ਕਾ ਵੋ ਏਕ ਦਲਾਲ ਹੈ
”ਹੈਲੋ, ਨ ਮਸਕਾਰ, ਅਸਲਾਮਾ ਲੇਕਿਮ, ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ। ਮੈਂ ਆਪਕੇ ਦੇਸ਼ ਕਾ ਏਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬੋਲ ਰਹਾ ਹੂੰ। ਏਕ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੱਤਰਕਾਰ। ਖੁਦ ਬੋਲ ਰਹਾ ਹੂੰ ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੂੰ। ਇਸਕਾ ਰੀਜ਼ਨ ਕਿਆ ਹੈ, ਪਤਾ ਹੈ ਆਪਕੋ ਕਿ ਹਮਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚੋਲੀਏ ਹੈਂ। ਕਹੀਂ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਕਿਸੇ ਦਫ਼ਤਰ ਮੇਂ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਹਸਪਤਾਲ, ਸਕੂਲ, ਰਾਜਨੀਤੀ, ਕਹੀ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਹੈ। ਹਮ ਕਿਉਂ ਨਾ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਕਰੇ ਜਬ ਜਬ ਟੀ. ਵੀ. ਬੜਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਹਮ ਲੋਕੋਂ ਨੇ ਵੀ ਯੇਹ ਦੁਕਾਨ ਲਗਾ ਲੀ। ਹਮਨੇ ਸੋਚਾ ਹਮਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਮੇਂ ਜਬ ਤੰਕ ਆਪ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਂਗੇ ਆਪ ਕਾ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਤਾ ਆਪ ਲੋਗੋਂ ਨੇ ਹਮ ਪਰ ਕੇਸ ਕਰੇ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਹਾ 100 ਕਰੋੜ ਖਾ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਦੋ ਸੌ ਕਰੋੜ ਖਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਪ ਸਭੀ ਸ਼ਾਮ ਕੋ ਹਮੇਂ ਦੇਖਤੇ ਹੈਂ। ਦੇਖੋ ਬਈ, ਹਮੇਂ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਰਹਿਤਾ ਕਿ ਆਪ ਬੀਜੇਪੀ ਕੇ ਹੋ। ਕਾਂਗਰਸ ਕੇ ਹੋ ਯਾ ਆਮ ਆਦਮੀ ਪਾਰਟੀ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਤਾਤਾ ਹੂੰ ਐਸੇ ਹੋਤਾ ਹੈ ਹਮਾਰਾ ਧੰਦਾ। ਉਪਰ ਜੋ ਬੰਦੇ ਬੈਠੇ ਹੈਂ ਰਸੂਖ ਵਾਲੇ, ਪੈਸੇ ਵਾਲੇ, ਲਾਖ ਕਰੋੜ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਲਾਖ ਕਰੋੜ ਵਾਲੇ, ਉਨ ਲੋਕੋਂ ਨੇ ਆਪ ਭੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਖਰੀਦ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਔਰ ਆਪ ਲੋਗੋਂ ਕੋ ਰਾਜਨੀਤੀ ਮੇਂ ਗੁੰਡਾ ਉਚੱਕੇ ਔਰ ਚੋਰੋਂ ਕੋ ਚੁਣਨੇ ਕੀ ਆਦਤ ਹੈ। ਯੇ ਅਮੀਰ ਲੋਕ ਉਨ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਨ ੇ ਕੇ ਲੀਏ, ਉਨਕਾ ਇਮੇਜ ਬਣਾਨੇ ਕੇ ਲੀਏ ਹਮਾਰਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਤੇ ਹੈ। ਔਰ ਹਮ ਲੋਕ ਇਸ ਕਾਮ ਕੇ ਲੀਏ ਪੈਸੇ ਲੇਤੇ ਹੈਂ। ਜੈਸੇ ਆਪ ਕਿਸੀ ਹੋਟਲ ਮੇਂ ਖਾਣਾ ਖਾਨੇ ਕੇ ਬਾਅਦ ਵੇਟਰ ਕੋ ਟਿੱਪ ਦੇਤੇ ਹੈਂ। ਯੇ ਲੋਕ ਹਮੇਂ ਟਿਪ ਦੇਤੇ ਹੈ। ਹਮ ਲੋਗੋਂ ਕੇ ਸਾਹਮਨੇ ਦਸਤਰਖਾਨ ਲਗਾਤੇ ਹੈਂ। ਪਲੇਟ ਲਗਾਤੇ ਹੈ, ਆਪ ਕੋ ਮਜ਼ਾ ਆਤਾ ਹੈ, ਆਪ ਮਜੇ ਸੇ ਖਾਤੇ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਮ 9 ਵਜ ਕੀ ਪ੍ਰਾਈਮ ਨਿਊਜ਼ ਚਲਾਤੇ ਹੈ। ਹਮ ਅਕੇਲੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਮ 10-12 ਹੈਂ। ਹਮ ਦਸ ਬਾਰਾਂ ਲੋਕ ਹੈਂ। ਹਮਾਰਾ ਧੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ ਕੋ ਲੂਟੋ। ਹਮਾਰੀ ਪ੍ਰਾਬਲਮ ਪਤਾ ਕਿਆ ਹੈ। ਹਮ ਲੋਗੋਂ ਕੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਕਭੀ ਗਈ ਨਹੀਂ। ਹਮ ਦਿਖਤੇ ਆਪ ਜੈਸੇ ਹੈਂ ਪਰ ਹੈਂ ਹਮ ਲੋਕ ਅੰਗਰੇਜ਼। ਆਪ ਲੋਗ ਰੋਤੇ ਰਹਿਤੇ ਹੈਂ ਹਮਾਰੇ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ, ਹਮਾਰੇ 15 ਲਾਖ ਰੁਪਏ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਵੋ ਆਏਂਗੇ ਨਹੀਂ। ਆਪ ਕੈਸੀ ਬਾਤੇ ਕਰਤੇ ਹੋ। ਕਭੀ ਨਹੀਂ ਆਏਂਗੇ ਆਪ ਕੇ ਪੈਸੇ। ਵੋ ਤੋ ਹਮਾਰੇ ਪਾਸ ਆ ਗਏ।
ਮੈਂ ਆਪ ਕੋ ਕਹਿਤਾ ਹੂੰ , ਹਮ ਜੋ ਦਸ ਬਾਰਾਂ ਐਂਕਰ ਹੈਂ ਹਮਾਰੀ ਮਲਕੀਅਤ ਚੈ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਕੋਈ 100 ਕਰੋੜ, ਕੋਈ ਦੋ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਾ ਹੈ। 25 ਕਰੋੜ ਕੇ ਗੁੜਗਾਉਂ ਮੇਂ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ, ਦੁਬਈ ਹਮੇਂ ਘਰ ਹੈਂ। ਹਮ ਲੋਕ ਏਕਜੁਟ ਹੈਂ। ਆਪ ਹਮਾਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜ ਸਕਤੇ, ਹ ਮਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰਤਾ ਕੋ ਦਲਾਲੀ ਕਾ ਅੱਡਾ ਬਣਾ ਦੀਆ। ਜੋ ਵਿਵੇਕਾਨੰਦ ਕੇ ਚੇਲੇ ਸਮਝਤੇ ਅਕੇਲੇ ਰਹਿ ਗਏ। ਹਮੇਂ ਪੈਸਾ ਦਿਆ ਜਾਤਾ ਹੈ ਝੂਠੀ ਖਬਰ ਚਲਾਨੇ ਕੇ ਲੀਏ। ਹ ਮ ਵੋਹ ਖਬਰ ਦਿਖਾਏਂਗੇ, ਜਿਸ ਮੇਂ ਹਿੰਦੂ ਮੁਸਲਮਾਨ ਕੇ ਝਗੜੇ ਹੋ ਕਸ਼ਮੀਰ ਮੇਂ ਕਿਆ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਹਮ ਸੱਚੀ ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਏਂਗੇ।
ਅਗਰ ਹਮ ਸੱਚੀ ਖਬਰ ਦਿਖਾਏਂਗੇ ਤੋ ਜੋ ਉਪਰ ਵਾਲੇ ਹੈਂ ਹਮਾਰੀ ਟਿਪ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਂਗੇ। ਚੈਨਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਂਗੇ। ਸੋ ਹਮ ਸਭ ਦਲਾਲੀ ਕਰਤੇ ਹੈ। ਹਮ ਸਭ ਦਲਾਲ ਹੈਂ। ਯਹਾਂ ਸਭ ਵਿਕਤਾ ਹੈ, ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਾ ਵਿਕਤਾ ਹੈ, ਮੀਡੀਆ ਵਿਕਤਾ ਹੈ, ਜੱਜ ਵਿਕ ਰਹਾ, ਵਕੀਲ ਵਿਕ ਰਹਾ, ਡਾਕਟਰ ਵਿਕ ਰਹਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਸੀ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਨਹੀਂ ਵਿਕ ਰਹੀ। ਹਮ ਲੋਕ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਕੋ ਬਰਬਾਦ ਕਰਕੇ ਛੋੜੇਂਗੇ।
ਉਕਤ ਕਿਸਮ ਦੀ ਇਕ ਵੀਡੀਓ ਅਜਕਲ੍ਹ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਚਿ ਅਵੀ ਡਾਂਡੀਆ ਨੇ ਹਿਦੋਸਤਾਨ ਦੇ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲਾਂ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਐਂਕਰਾਂ ਦੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਵੀ ਨੇ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੇ ਬਿਜਲਈ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਪੱਖ ਨਸ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਪੰਤਰਕਾਰੀ ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਵਿਅੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਵੀ ਦਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾ ਰਹੇ। ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਲਿਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਿਊਜ਼ ਚੈਨਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮੀ 7 ਵਜੇ ਤੋਂ ਰਾਤ 10 ਵਜੇ ਤੱਕ ਨਜ਼ਰੀਆ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਖਬਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਹੱਕ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਂਗਲ ਜਾਂ ਖਾਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਖਬਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੋ ਅਵੀ ਨੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਚੈਨਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਨੁੰ ਨਸ਼ਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਾਡੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਅਮੀਰਾਂ ਦੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਗ਼ਰੀਬ ਸਾਡੇ ਮੀਡੀਆ ਤੋਂ ਮਨਫ਼ੀ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੀਡੀਆ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਚੈਨਲ ‘ਚੋਂ ਮੋਦੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਹੁਲ ਗਾਂਧੀ। ਸੱਚ ਕੌਣ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਸਾਡੇ ਮੀਡੀਆ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ:
ਹਰ ਏਕ ਚੈਨਲ ਕਾ ਅਪਨਾ ਜਲਾਲ ਹੈ
ਸਿਆਸਤ ਕੀ ਮੰਡੀ ਕਾ ਵੋ ਏਕ ਦਲਾਲ ਹੈ।
ਕੁਰਾਤਨ ਕੀ ਜ਼ੁਲਫ਼ੇਂ ਦੇਖ ਕਰ ਬੋਲਾ ਮਹਾਤਮਾ
ਦੇਵੀ! ਤਮਾਮ ਦੁਨੀਆ ਹੀ ਏਕ ਮਾਇਆ ਜਾਲ ਹੈ।