ਬੌਲੀਵੁੱਡ ਦੀ ਬੇਬਾਕ ਕੁਈਨ

ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਦੀ ਜਾਣੀ -ਪਛਾਣੀ ਅਭਿਨੇਤਰੀ ਕੰਗਨਾ ਰਣੌਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦੇ ਦਮ ‘ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਖ਼ੂਬੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਾਲ 2014 ਵਿੱਚ ਆਈ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਕੁਈਨ’ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਬਰਦਸਤ ਅਭਿਨੈ ਕਾਰਨ ਕੰਗਨਾ ਨੂੰ ਬੌਲੀਵੁੱਡ ਦੀ ‘ਕੁਈਨ’ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਫ਼ਿਲਮ ਪੁਰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਮਫ਼ੇਅਰ ਵੀ ਮਿਲ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕੰਗਨਾ ਆਪਣੇ ਵਿਸਫ਼ੋਟਕ ਬਿਆਨਾਂ ਕਾਰਨ ਸੁਰਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਨਿੱਜੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਵੀ ਉਹ ਬੇਬਾਕੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਬੇਬਾਕੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਲਗਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬਤੌਰ ਫ਼ਿਲਮ ਉਦਯੋਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੋ ਕੇ ਫ਼ਿਲਮ ਉਦਯੋਗ ਵਿੱਚ ਖ਼ਾਸ ਰਸੂਖ਼ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਫ਼ਿਲਮਸਾਜ਼ ਕਰਨ ਜੌਹਰ ਨੂੰ ‘ਪਰਿਵਾਰਵਾਦ ਦਾ ਝੰਡਾਬਰਦਾਰ’ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਆਦਿੱਤਿਆ ਪੰਚੋਲੀ, ਕਰਨ ਜੌਹਰ, ਰਿਤਿਕ ਰੌਸ਼ਨ ਵਰਗੇ ਸਨਅੱਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨਾਮਾਂ ਬਾਰੇ ਕੰਗਨਾ ਦੇ ਖ਼ੁਲਾਸਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੇਸ਼ ਹੈ ਕੰਗਨਾ ਰਣੌਤ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅੰਸ਼:
-ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਫ਼ਿਲਮ ‘ਮਣਿਕਰਣਿਕਾ : ਦਿ ਕੁਈਨ ਆਫ਼ ਝਾਂਸੀ’ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।
– ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਪਰਹਿੱਟ ‘ਬਾਹੂਬਲੀ’ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਰਾਜਾਮੌਲੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮੰਨੇ- ਪ੍ਰਮੰਨੇ ਲੇਖਕ ਕੇ. ਵੀ. ਵਿਜੇਇੰਦਰ ਨੇ ਲਿਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਝਾਂਸੀ ਦੀ ਰਾਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਾਈ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। 1857 ਦੀ ਨਾਇਕ ਰਹੀ ਵੀਰਾਂਗਣਾ ਰਾਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਾਈ ਦਾ ਜਨਮ 1828 ਵਿੱਚ ਬਨਾਰਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਰਾਠੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਾਈ ਦਾ ਬਚਪਨ ਬਨਾਰਸ ਦੇ ਤੁਲਸੀ ਘਾਟ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਅੱਸੀ ਅਤੇ ਰੀਵਾ ਘਾਟ ‘ਤੇ ਗੁਜ਼ਰਿਆ। ਇੱਥੇ ਘਾਟ ਦੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉਸਨੇ ਘੋੜਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਵੀ ਸਿੱਖੀ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਉਤਾਰ – ਚੜ੍ਹਾਅ ਆਏ। ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੋਇਆ, ਫ਼ਿਰ ਪਤੀ, ਫ਼ਿਰ ਰਾਜਪਾਟ ਖੋਇਆ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਖੋਇਆ ਤਾਂ ਆਤਮਬਲ। ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ 1857 ਦੀ ਨਾਇਕ ਰਹੀ ਵੀਰਾਂਗਣਾ ਰਾਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਬਾਈ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਜੀ- ਜਾਨ ਤੋਂ ਜੁਟੀ ਹਾਂ।
-ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਵੀ ਹੋ ਗਏ ਸੀ?
-ਦਰਅਸਲ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਜਾ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ 15 ਟਾਂਕੇ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਟੰਟ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇੰਨਾ ਖ਼ਤਰਾ ਤਾਂ ਬਣਿਆ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਐਕਸ਼ਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਬੌਡੀ ਡਬਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
-ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਕਿ ‘ਮਣਿਕਰਣਿਕਾ’ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਕਰੋਗੇ ?
– ਮੈਂ ਅਦਾਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣ ਜਾ ਰਹੀ, ਸਗੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਮਣਿਕਰਣਿਕਾ’ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਦਾਕਾਰੀ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ! ਦਰਅਸਲ, ਪਿਛਲੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫ਼ਿਲਮ ਲਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਪਟਕਥਾ ਲਿਖ ਰਹੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਹੈ। ‘ਮਣਿਕਰਣਿਕਾ’ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਸ ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਪਟਕਥਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਬਸ ਮੈਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਜੁਟੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਤਾਂ ਤੈਅ ਹੈ ਕਿ ‘ਮਣਿਕਰਣਿਕਾ’ ਦਾ ਕੰਮ ਖ਼ਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਪਰ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗੀ।
-ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰਸ਼ ਕੁੜੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ, ਫ਼ਿਰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ। ਇਸ ‘ਤੇ ਕੀ ਕਹੋਗੇ ?
– ਇੱਕ ਕਲਾਕਾਰ ਦਾ ਇਹੀ ਇਮਤਿਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਕਾਰਾਤਮਕ ਕਰੋ ਜਾਂ ਸਾਕਾਰਾਤਮਕ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਲਓ, ਇੱਕ ਆਮ ਕਲਾਕਾਰ ਸੋਚੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਚੋਰ- ਉਚੱਕੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤਾਅ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੋਰ – ਉਚੱਕੀ ਹੈ, ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਫ਼ਿਰ ਉਸਨੂੰ ਉਸੀ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਲੋਕ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉਸ ਕਿਰਦਾਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਸ਼ੇੜੀ ਹੋਵੇ, ‘ਫ਼ੈਸ਼ਨ’ ਦੀ ਸੋਨਾਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ‘ਗੈਂਗਸਟਰ’ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਜੋ ਗੈਂਗਸਟਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਜੋ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
-ਫ਼ਿਲਮ ਸਨਅੱਤ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਤਣਾਅ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ?
– ਵੇਖੋ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੀ ਰਹਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵੀ ਨਾ ਨਿਕਲ ਸਕਾਂ। ਇੰਟਰਵਿਊ ਦੇਣਾ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਫ਼ਾਲਤੂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ‘ਵੀਮੈਨ ਕਾਰਡ’ ਅਤੇ ‘ਵਿਕਟਿਮ ਕਾਰਡ’ ਉਹ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤਕ ਤਾਂ ਲੈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਹਾਸੀ ਦਾ ਤਾਂ ਮਾਹੌਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੰਨੀ ਵੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿ ਇਨਸਾਨ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਵੀ ਨਾ ਹੱਸ ਸਕੇ।
– ਲੋਕ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੰਗਨਾ ਆਪਣੀ ਫ਼ਿਲਮ ਪ੍ਰਮੋਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ?
– ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਫ਼ਿਲਮ ਤਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਫ਼ਿਲਮ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਮਾਂ- ਬਾਪ , ਰਿਸ਼ਤੇ- ਨਾਤੇ , ਮੇਰਾ ਸਫ਼ਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲੱਗੇ , ਮੇਰਾ ਵਿਆਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਬੱਚੇ ਹੋਣਗੇ . . . ਅਜਿਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਜੋ ਛੋਟੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਛੋਟੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਫ਼ਿਲਮ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਫ਼ਿਲਮ ਦਾ ਕੀ ਹੈ, ਫ਼ਿਲਮ ਤਾਂ ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਆਉਣਗੀਆਂ। ਕੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਫ਼ਿਲਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੇ ਕਦੇ ਮਿਲੀ ਹਾਂ ? ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਮਤਲਬ ਦੇ ਮੈਂ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ ਘਰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਵਾਂ ! ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਾਂਗੀ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਕੱਢਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋਗੇ, ਮੈਂ ਫ਼ਿਲਮ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲਾਂ ਪੁੱਛੋਗੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਫ਼ਿਲਮ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਂ।
– ਪਰ ਕੀ ਇਹ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਦੱਬੇ ਮੁਰਦੇ ਵੀ ਪੁੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ?
– ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਵਾਬਦੇਹ ਹਾਂ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ- ਵੱਡੇ ਖ਼ਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਹਿ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਪੰਜਾਹ ਤੋਂ ਸੱਠ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਪੱਤਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਕਈ ਵਾਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਜ ਹੀ ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ . . . ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਗੇ ? ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਆਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਾਂਗੇ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਬੋਲਾਂਗੇ ?
-ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਮਾਜ ਦੀ ਕੌੜੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਚੁਣੌਤੀ ਭਰਪੂਰ ਹੈ ?
– ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰਨੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ। ਮੱਧਕਾਲੀ ਸਮਾਜਿਕ ਪੈਮਾਨਾ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਵਿਧਾਜਨਕ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਰਦ ਵੀ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਤਕ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚੁਣੌਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਜੋ ਉਮੰਗੀ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਉਮੰਗੀ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਲਨਾਇਕਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪੈਸਾ ਕਮਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਲਈ ਲੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਦਰੋਹੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
– ਫ਼ਿਲਮ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਗਨਾ ਵੱਖ – ਵੱਖ ਹੈ ਜਾਂ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ?
– ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਦੋਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਦਰਸ਼ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਮੁਤਾਬਿਕ ਜਿਊਂਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣ ਲਈ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਮੇਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਿਊਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਬੇਟੇ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਮਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਭਾਰਤੀ ਔਰਤਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚਦੀਆਂ ਹਨ।
– ਸੰਜੈ ਲੀਲਾ ਭੰਸਾਲੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਹਰੁਖ਼ ਖ਼ਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹੋਇਆ ?
– ਸੰਜੈ ਲੀਲਾ ਭੰਸਾਲੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਉਸ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧੀ। ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ!